Τσακάλια στη Μανάγουλη Δωρίδος κατέγραψε με το κινητό του ο κ. Αντρέας, οδηγός φορτηγού, στα σύνορα Φωκίδας – Αιτωλοακαρνανίας, σε εικόνες που προκαλούν έντονη συζήτηση για την ελληνική ύπαιθρο.
Το χαρακτηριστικό βίντεο είναι τραβηγμένο στην περιοχή Μανάγουλη Δωρίδος, κοντά στη Ναύπακτο, και πιο συγκεκριμένα στον προαύλιο χώρο εργοστασίου σφαγής, επεξεργασίας και τυποποίησης πουλερικών.
Στις εικόνες φαίνεται πολύ μεγάλος αριθμός τσακαλιών, που σύμφωνα με την περιγραφή του βίντεο μπορεί να ξεπερνά ακόμη και τα 40 ζώα, να πηδούν τον μικρό τοίχο και να μπαινοβγαίνουν στους κάδους, προκειμένου να τραφούν από υπολείμματα πουλερικών.
Στο βάθος και αριστερά διακρίνονται και άλλα από αυτά τα «σπάνια» ζωάκια, τα οποία προφανώς περιμένουν τη σειρά τους για να φάνε και αυτά.
Η εικόνα αυτή αποτυπώνει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο την κατάσταση που επικρατεί πλέον στην ελληνική ύπαιθρο. Μια ύπαιθρο που έχει εγκαταλειφθεί στον βωμό της δήθεν σπανιότητας και της θεωρητικής αρμονικής συνύπαρξης, την ώρα που οι άνθρωποι που ζουν και εργάζονται εκεί βλέπουν καθημερινά την πραγματικότητα να τους ξεπερνά.
Γιατί όταν δεκάδες τσακάλια συγκεντρώνονται έξω από εγκατάσταση επεξεργασίας πουλερικών για να τραφούν από υπολείμματα, τότε δεν μιλάμε απλώς για ένα μεμονωμένο περιστατικό. Μιλάμε για μια εικόνα που δείχνει καθαρά την αλλαγή των ισορροπιών στην ύπαιθρο.
Και την ίδια στιγμή, ορισμένοι εξακολουθούν να επενδύουν επικοινωνιακά στο αφήγημα της «σπανιότητας» και της «αρμονικής συνύπαρξης», λες και οι κάτοικοι της υπαίθρου, οι κτηνοτρόφοι, οι αγρότες και οι άνθρωποι της παραγωγής δεν έχουν μάτια να δουν τι συμβαίνει γύρω τους.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο το τσακάλι. Είναι η συνολική εγκατάλειψη της υπαίθρου και η απουσία σοβαρής διαχείρισης. Είναι η αδυναμία της Πολιτείας να καταγράψει πραγματικά τους πληθυσμούς, να ακούσει τους ανθρώπους της παραγωγής και να αντιμετωπίσει την κατάσταση με ρεαλισμό.
Το βίντεο του κ. Αντρέα δεν είναι επιστημονική μελέτη. Είναι όμως μια εικόνα από την πραγματική ζωή. Και πολλές φορές, αυτές οι εικόνες λένε περισσότερα από τις εκθέσεις, τις θεωρίες και τις ωραίες διατυπώσεις περί συνύπαρξης.
Η ελληνική ύπαιθρος δεν μπορεί να συνεχίσει να αντιμετωπίζεται σαν πεδίο πειραματισμών και θεωρητικών αφηγημάτων. Χρειάζεται έλεγχο, καταγραφή, διαχείριση και κυρίως σεβασμό στους ανθρώπους που παραμένουν εκεί, εργάζονται εκεί και βλέπουν καθημερινά την κατάσταση να αλλάζει μπροστά στα μάτια τους.
Δείτε το video…
