Όταν οι «προτάσεις» γίνονται κίνδυνος για το κυνήγι
Τις τελευταίες ημέρες ακούστηκε—και ο ίδιος το υποστηρίζει—ότι πρόεδρος κυνηγετικού συλλόγου στη Δυτική Μακεδονία ζήτησε από τις δασικές αρχές να επιτρέπεται η θήρα όλων των θηραμάτων μόνο Τετάρτη και Σαββατοκύριακο, δηλαδή να απαγορευτεί πρακτικά η θήρα πανελλαδικά τις υπόλοιπες ημέρες.
Αν αυτό το αίτημα πράγματι κατατέθηκε όπως περιγράφεται, τότε δεν μιλάμε για μια απλή «άποψη». Μιλάμε για μια πρόταση που θα αποτελούσε τεράστιο περιορισμό της κυνηγετικής δραστηριότητας σε εθνικό επίπεδο—και, το χειρότερο, θα άνοιγε μια πόρτα που δύσκολα ξανακλείνει.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ : 6 fun facts για την μπεκάτσα που ίσως δεν ήξερες
Όποιος ζει την πραγματικότητα του κυνηγίου γνωρίζει ότι η πλειονότητα των κυνηγών οργανώνει τη δραστηριότητά της γύρω από εργασία, οικογένεια, μετακινήσεις και τις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής. Η ιδέα ενός πανελλαδικού «κουμπιού» που κλείνει το κυνήγι τις περισσότερες ημέρες δεν μοιάζει με λύση. Μοιάζει με αυτοϋπονόμευση.
Στην πράξη, κάθε νέα απαγόρευση—ειδικά όταν αφορά χρόνο και συχνότητα—δημιουργεί προηγούμενο.
Και τα προηγούμενα δεν φεύγουν εύκολα: γίνονται «δεδομένα», μετά «συνήθεια», και τελικά «βάση»
για ακόμη αυστηρότερα μέτρα.
Με απλά λόγια: το κυνήγι δεν χρειάζεται άλλες χαραμάδες για να περιοριστεί από μόνο του.
Οι θέσεις των κυνηγετικών οργανώσεων προς τους αρμόδιους κρατικούς φορείς που αποφασίζουν για τη θήρα δεν μπορεί και δεν πρέπει να διατυπώνονται στο περίπου
. Διαμορφώνονται θεσμικά και τεκμηριωμένα, με στοιχεία, δεδομένα και γνωμοδοτήσεις, από τους επιστήμονες και τους αρμόδιους μηχανισμούς των κυνηγετικών οργανώσεων.
Όχι με «καφενειακούς ισχυρισμούς», όχι με προσωπικές εμπνεύσεις,
και σίγουρα όχι με προτάσεις που βάζουν σε κίνδυνο τη συνολική εικόνα του κυνηγίου.
Ένας πρόεδρος συλλόγου έχει ρόλο και ευθύνη απέναντι στα μέλη του και στον χώρο ευθύνης του. Η θεσμική οδός είναι συγκεκριμένη: τεκμηριωμένες προτάσεις προς την οικεία Ομοσπονδία και, μέσω των θεσμικών οργάνων, διάλογος όπου χρειάζεται. Οι υποδείξεις
προς κρατικούς φορείς για πανελλαδικές ρυθμίσεις—ειδικά όταν μιλάμε για τόσο δραστικούς περιορισμούς—δεν είναι απλώς ατυχείς. Είναι θεσμικά προβληματικές και επικίνδυνες για το κυνήγι.
Το μεγαλύτερο λάθος που μπορούμε να κάνουμε είναι να θεωρούμε ότι οι κίνδυνοι για το κυνήγι έρχονται μόνο «απ’ έξω». Υπάρχουν και οι κίνδυνοι που δημιουργούνται εκ των έσω, από ανθρώπους που είτε δεν κατανοούν τις συνέπειες, είτε λειτουργούν χωρίς επαρκή θεσμική επίγνωση. Και αυτοί, πολλές φορές, είναι πιο επιζήμιοι από τους δηλωμένους αντικυνηγούς, γιατί προσφέρουν επιχειρήματα έτοιμα, σερβιρισμένα
, εναντίον μας.
Το κυνήγι δεν χρειάζεται σωτήρες
που προτείνουν γενικευμένες απαγορεύσεις. Χρειάζεται εκπροσώπους με γνώση, μέτρο, θεσμικότητα και επαφή με τη βάση. Και χρειάζεται, πάνω απ’ όλα, να προσέχουμε ποιον εκλέγουμε στους συλλόγους μας—για να μη βγάλουμε τα μάτια μας μόνοι μας.
Η παραίτηση του εν λόγω προέδρου
είναι μονόδρομος.
O iHunter
