Υπάρχουν βράδια που ο ύπνος αργεί να έρθει, όχι από άγχος ή φόβο, αλλά από εκείνη τη γνώριμη ανυπομονησία που συνοδεύει την παραμονή της έναρξης. Όσες κυνηγετικές χρονιές κι αν έχουμε ζήσει, κάτι αλλάζει μέσα μας όταν φτάνουν αυτές οι τελευταίες ώρες. Ένα συναίσθημα δύσκολο να εξηγηθεί σε όποιον δεν έχει περιμένει ποτέ το πρώτο φως της πρώτης ημέρας.
Το όπλο είναι έτοιμο, τα φυσίγγια έχουν μπει στη θέση τους, το γιλέκο έχει ελεγχθεί μία φορά και πιθανότατα θα ελεγχθεί ξανά πριν πέσουμε για ύπνο. Τα παπούτσια περιμένουν δίπλα στην πόρτα, το νερό είναι έτοιμο, το ξυπνητήρι έχει ρυθμιστεί για μια ώρα που οποιαδήποτε άλλη ημέρα θα φαινόταν παράλογη. Κι όμως, σχεδόν κανείς δεν χρειάζεται πραγματικά το ξυπνητήρι εκείνο το πρωί. Το μυαλό έχει ξυπνήσει πολύ πριν από το σώμα.
Η νύχτα πριν από την πρώτη έξοδο
Η παραμονή της έναρξης δεν είναι απλώς η τελευταία ημέρα πριν ανοίξει το κυνήγι. Για τους περισσότερους είναι μια μικρή τελετουργία. Ανοίγεις το ντουλάπι με τον εξοπλισμό και, χωρίς να το καταλαβαίνεις, μαζί του ανοίγεις και ένα ολόκληρο συρτάρι αναμνήσεων. Ένα παλιό φυσίγγι μπορεί να σου θυμίσει έναν τόπο, ένα γιλέκο μια παλιά παρέα, ένα σημάδι στο κοντάκι μια ημέρα που έχουν περάσει χρόνια από τότε, αλλά στο μυαλό σου μοιάζει σαν να ήταν χθες.
Κάπως έτσι έρχονται ξανά όλες οι προηγούμενες ενάρξεις. Οι άνθρωποι που ήταν τότε μαζί μας, οι φίλοι που εξακολουθούν να βρίσκονται δίπλα μας και κάποιοι που πλέον λείπουν. Έρχονται στο μυαλό τα σκυλιά που κάποτε περίμεναν κι αυτά ανυπόμονα στην πόρτα και σήμερα υπάρχουν μόνο στις φωτογραφίες και στις ιστορίες μας. Γιατί το κυνήγι έχει έναν δικό του τρόπο να μετρά τον χρόνο. Δεν θυμόμαστε πάντα τις χρονιές με αριθμούς, αλλά με εξόδους: «εκείνη τη χρονιά που είχε πολλά ορτύκια», «τότε που μας έπιασε εκείνη η μεγάλη βροχή», «την πρώτη χρονιά του σκύλου», «εκείνη την έναρξη που ήμασταν όλοι μαζί». Και κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι μέσα από το κυνήγι έχεις φυλάξει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ζωής σου.
Ο σκύλος καταλαβαίνει
Και φυσικά υπάρχει κι εκείνος. Ο σκύλος μπορεί να μη γνωρίζει ημερομηνίες, υπουργικές αποφάσεις ή κυνηγετικές περιόδους, όμως καταλαβαίνει πολύ περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε. Βλέπει το όπλο να βγαίνει από τη θήκη, μυρίζει το γιλέκο, παρατηρεί τις κινήσεις μας και ακούει διαφορετικά ακόμη και τον ήχο από τα κλειδιά του αυτοκινήτου. Ξαφνικά γίνεται ανήσυχος, γυρίζει γύρω μας, παρακολουθεί κάθε κίνηση και μοιάζει να ρωτά συνεχώς το ίδιο πράγμα: «Πάμε;».
Κι εμείς του απαντάμε συνήθως με μία μόνο λέξη: «Αύριο». Μία μικρή λέξη, που όμως στην παραμονή της έναρξης κρύβει μέσα της έναν ολόκληρο κόσμο.
Τι θα φέρει άραγε το αύριο;
Ίσως αυτό να είναι το ωραιότερο κομμάτι κάθε νέας κυνηγετικής χρονιάς: το άγνωστο. Μπορεί κάποιος να κυνηγά τριάντα ή σαράντα χρόνια, να γνωρίζει κάθε μονοπάτι ενός τόπου και να έχει ζήσει εκατοντάδες εξόδους, όμως το πρώτο πρωινό παραμένει πάντα καινούργιο. Κανείς δεν ξέρει τι υπάρχει πίσω από την επόμενη ράχη, τι θα σηκώσει ο σκύλος, αν το μέρος που πέρυσι ήταν γεμάτο ζωή φέτος θα είναι σιωπηλό ή αν μια εντελώς συνηθισμένη έξοδος θα μας χαρίσει κάτι που δεν περιμέναμε.
Αυτή η αβεβαιότητα είναι μέρος της μαγείας, γιατί το κυνήγι δεν είχε ποτέ εγγυήσεις και ευτυχώς που είναι έτσι. Αν γνωρίζαμε από πριν τι θα συμβεί, αν ξέραμε πού βρίσκεται το θήραμα και πώς θα τελειώσει κάθε έξοδος, θα χανόταν ίσως το σημαντικότερο κομμάτι της εμπειρίας: η αναζήτηση, η έκπληξη και εκείνη η αίσθηση ότι κάθε νέο ξημέρωμα μπορεί να μας δώσει κάτι διαφορετικό.
Μια περιπέτεια έξι μηνών αρχίζει
Αύριο δεν ανοίγει απλώς μια κυνηγετική περίοδος. Ανοίγει μια διαδρομή περίπου έξι μηνών, γεμάτη εικόνες που αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν ακόμη. Μας περιμένουν τα ξερά χωράφια του Αυγούστου, οι πρώτες δροσιές του Σεπτέμβρη, οι αλλαγές του φθινοπώρου, οι βροχές, τα πρώτα πραγματικά κρύα πρωινά και, αργότερα, οι ημέρες που η ανάσα θα γίνεται ατμός και το χώμα θα παγώνει κάτω από τα άρβυλα.
Θα υπάρξουν δρόμοι μέσα στη νύχτα, καφέδες στα πρατήρια πριν ξημερώσει, κουβέντες στο αυτοκίνητο, πειράγματα της παρέας και σιωπές που μόνο ο μοναχικός κυνηγός γνωρίζει. Θα υπάρξουν κουδούνια σκύλων μέσα στο δάσος, φτερουγίσματα που ακούστηκαν αλλά δεν φάνηκαν ποτέ, φέρμες που θα κάνουν την καρδιά να χτυπήσει λίγο πιο γρήγορα, σωστές τουφεκιές και πολλές ακόμη που δεν θα βρουν τον στόχο τους.
Θα υπάρξουν όμορφες ημέρες, αλλά θα υπάρξουν και δύσκολες. Θα περπατήσουμε χιλιόμετρα χωρίς αποτέλεσμα, θα γυρίσουμε κάποιες φορές κουρασμένοι και με άδειο γιλέκο, ίσως ακόμη και απογοητευμένοι. Και όμως, λίγες ημέρες αργότερα θα αρχίσουμε ξανά να ετοιμαζόμαστε, γιατί η αξία μιας εξόδου δεν μετριέται πάντα με όσα μπήκαν στο γιλέκο.
Το κυνήγι είναι όλα όσα συμβαίνουν γύρω του
Σε κάποιον που κοιτάζει το κυνήγι απ’ έξω μπορεί να φαίνεται ότι όλα περιστρέφονται γύρω από τη στιγμή της κάρπωσης. Όσοι όμως το ζούμε γνωρίζουμε ότι η πραγματικότητα είναι πολύ μεγαλύτερη. Το κυνήγι είναι η προετοιμασία, το περπάτημα, η γνώση του τόπου, η σχέση με τον σκύλο, η παρέα, αλλά και η μοναξιά όταν τη χρειάζεσαι.
Είναι οι αποτυχίες που θυμόμαστε περισσότερο από ορισμένες επιτυχίες, οι ιστορίες που μεγαλώνουν λίγο κάθε φορά που τις ξαναλέμε, ο σεβασμός για το θήραμα και η στιγμή που, κάπου στην κορυφή μιας πλαγιάς ή στην άκρη ενός χωραφιού, σταματάς για λίγο και απλώς κοιτάζεις γύρω σου. Είναι ακόμη εκείνο το ανεξήγητο συναίσθημα όταν επιστρέφεις κουρασμένος στο αυτοκίνητο, ύστερα από ώρες περπατήματος και ίσως χωρίς να έχεις ρίξει ούτε μία τουφεκιά, και παρ’ όλα αυτά νιώθεις γεμάτος.
Απόψε είμαστε λίγο πάλι παιδιά
Ίσως τελικά αυτή να είναι η μεγαλύτερη δύναμη της παραμονής. Ότι για λίγες ώρες μάς γυρίζει πίσω. Όσα προβλήματα κι αν υπάρχουν, όσες υποχρεώσεις κι αν μας περιμένουν και όσα χρόνια κι αν γράφει η ταυτότητα, εκείνο το βράδυ ένας άνθρωπος εξήντα ετών μπορεί να περιμένει το ξημέρωμα όπως το περίμενε στα δεκαοκτώ του.
Κοιτάζει την ώρα, φαντάζεται το πρώτο φως, σκέφτεται το μέρος όπου θα σταματήσει, ανησυχεί μήπως ξεχάσει κάτι που γνωρίζει ότι έχει ήδη ετοιμάσει και προσπαθεί να κοιμηθεί ενώ το μυαλό του βρίσκεται ήδη στο βουνό, στον κάμπο ή στο καρτέρι. Και σε έναν κόσμο όπου τόσο εύκολα συνηθίζουμε τα πάντα, ίσως αυτό να είναι ένα μικρό δώρο: να υπάρχει ακόμη κάτι που μπορεί να μας κάνει να ανυπομονούμε τόσο πολύ.
Αύριο ξεκινάμε ξανά
Σε λίγες ώρες οι πρώτοι κινητήρες θα πάρουν μπροστά, τα φώτα των αυτοκινήτων θα κόψουν το σκοτάδι και σε αυλές θα ακουστούν σκυλιά που κατάλαβαν επιτέλους ότι ήρθε η ώρα. Σε χωματόδρομους θα σηκωθεί η πρώτη σκόνη και κάπου, λίγο πριν εμφανιστεί ο ήλιος, χιλιάδες κυνηγοί θα σταθούν για μια στιγμή κοιτάζοντας το πρώτο φως μιας ακόμη κυνηγετικής χρονιάς.
Κανείς δεν γνωρίζει τι θα φέρει αυτή η νέα κυνηγετική χρονιά και ίσως αυτό ακριβώς να είναι ένα από τα ωραιότερα στοιχεία της. Απόψε όλα είναι ακόμη άγραφα. Οι τόποι που θα περπατήσουμε, οι άνθρωποι που θα συναντήσουμε, οι στιγμές που θα μας απογοητεύσουν και εκείνες που θα μείνουν μαζί μας δεν έχουν ακόμη συμβεί.
Η νέα περιπέτεια αρχίζει αύριο το πρωί.
Καλή έναρξη σε όλους, με ασφαλείς εξόδους, σεβασμό στη φύση, στο θήραμα, στους σκύλους μας και στους ανθρώπους που μοιράζονται μαζί μας το βουνό και τον κάμπο. Και όταν έρθει η στιγμή να κλείσουμε ξανά το όπλο στη θήκη, μακάρι αυτό που θα έχει μείνει να μην είναι ένας αριθμός θηραμάτων, αλλά όλα εκείνα που κάνουν το κυνήγι κομμάτι της ζωής μας: οι άνθρωποι, οι τόποι, οι εικόνες και οι αναμνήσεις.
