Είναι – λέει – «οικολόγοι» και βίγκαν. Και πιστεύουν ότι οι λύκοι και τα αγριογούρουνα μπαίνουν στις πόλεις, επειδή…τους «πήραμε το σπίτι τους».
Ταυτίζουν την ανάγκη προστασίας του ορεινού περιβάλλοντος, με την ενοχοποίηση και εκδίωξη όλων σχεδόν των ανθρώπινων δραστηριοτήτων που ασκούνται στο Γράμμο, στα Βαρδούσια, στο Φαλακρό, στο Μαίναλο, στον Ταύγετο, στην Πίνδο…
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ : Αγέλη από αγριογούρουνα «κόβει βόλτες» σε κεντρικό δρόμο στη Θεσσαλονίκη…VIDEO
Όμως, η «οικολογία» δεν είναι φίλτρο στο Instagram ούτε χειροκρότημα στο Facebook. Δεν είναι ο εγωκεντρικός καθρέφτης της «φυσιολατρείας» σου, ούτε η ακόρεστη ανάγκη σου να φανείς «καλός άνθρωπος» .
Μεγαλοβδομάδα αρχίζει και, καθώς θα πάρετε τα χνάρια σας προς τα «πίσω» να ξαναβρείτε τον δρόμο της «επιστροφής» προς τα χωριά σας, μην ξεχάσετε να κοιτάξτε γύρω…
Η ύπαιθρος έχει αλλάξει γιατί «ξεριζώθηκαν» από μέσα της οι άνθρωποι. Δεν είναι οι λύκοι και τα αγριογούρουνα που της λείπουν, οι άνθρωποι είναι που κατάντησαν…είδη προς εξαφάνιση! Λύκους και αγριόχοιρους ποτέ δεν είχαμε περισσότερους στη ζώσα μνήμη. Και ανθρώπους… ποτέ λιγότερους.
Οι πεζούλες και οι λάκκες με τα ορεινά χωράφια, δάσωσαν και εγκαταλείφθηκαν. Χωραφάκια αφέθηκαν στη λησμονιά των πουρναρόλογγων. Τα υδραγωγεία, τα γεφύρια, τα μονοπάτια και οι μουλαρόστρατες – οι φλέβες ενός αλλοτινού καιρού – ρήμαξαν και σβήστηκαν.
Οι αμέτρητες αναβαθμίδες των νησιών, οι πέτρινοι φράχτες για τα βοσκοτόπια, συνεχίζουν να γκρεμίζονται…
Οι καρυδιές, οι καστανιές, οι συκιές, οι μουριές, όλα τα δένδρα που χάριζαν χαρακτήρα και καρπό στους τόπους μας, πεθαίνουν και ξεραίνονται γιατί δεν υπάρχουν πια άνθρωποι να τα τα φροντίσουν.
Τα πηγάδια κλείνουν το ένα μετά το άλλο, εγκαταλειμμένα, σαν «μάτια» που δεν έχουν πια ποιον να αντικρίσουν. Οι ελαιώνες της Μάνης αγριεύουν, τα αμπέλια και τα περιβόλια σβήνουν, γιατί τους λείπει το χάδι του ανθρώπου πάνω τους
Οι πευκώνες που επιβίωναν με τη φροντίδα των «ρετσινάδων», έγιναν «ζούγκλες» και γέρασαν και καίγονται ξανά και ξανά. Εγκαταλείφτηκαν και έγιναν το «φυτίλι» για τις παραστάσεις των μεγάλων πυρκαγιών που οι νεοέλληνες θαυμάζουν κάθε καλοκαίρι… στην τηλεόραση!
Οι ίδιοι οι βοσκότοποι χάνονται. Τα αλπικά λιβάδια και οι γυμνές πλαγιές που φιλοξενούσαν πρόβατα, δασώνουν από το πουρνάρι. Και οι ορεινές πλαγιές που έτρεφαν αγελάδες, σταδιακά «κλείνουν».
Οικογένειες ολόκληρες σταματούν την κτηνοτροφία, γιατί κουράστηκαν να παλεύουν καθημερινά με την ακρίβεια των ζωοτροφών, την Πανώλη των αιγοπροβάτων και την εγκατάλειψη.
Οι στάνες αδειάζουν, τα ζώα λιγοστεύουν, τα προϊόντα χάνονται. Και μαζί τους η γαστρονομία, η κουλτούρα , η ταυτότητα, οι άνθρωποι.
Ένας ολόκληρος κόσμος βυθίζεται…
Υπάρχουν χωριά όπου δεν καπνίζει ούτε μία καμινάδα, δεν ακούγεται ούτε γάβγισμα – μόνο ο άνεμος. Όμως, κάθε καμινάδα που δεν καπνίζει τον χειμώνα, είναι μια ψυχή που έφυγε είτε για την πόλη, είτε για τον ουρανό Είναι μια θλίψη κοφτερή σαν γυαλί αυτή…
Και έμειναν στα χωριά μόνο οι πολίτες…«δεύτερης» κατηγορίας, αυτοί που δεν είχαν καμιά άλλη επιλογή, που δεν εγκατέλειψαν τη γη τους, που δεν άφησαν τους γέρους γονείς στα τελευταία τους, που δεν είχαν πρόσβαση σε μόρφωση, σε διορισμούς ή σε επιδοτήσεις.
Αλλιώς ζουν, αλλιώς αντιμετωπίζουν τα δικά τους «Βατερλό» και τις δικές τους «Θερμοπύλες» εκεί.
Δεν είναι… «καταληψίες» των εδαφών του λύκου και του χρυσαετού οι άνθρωποι εκεί. Από πάντα εκεί ήταν! Αυτοί, οι πατεράδες και οι παππούδες τους είναι που τα ρουμάνια τα έκαναν πεζούλες και χωράφια, τους χερσότοπους τους έκαναν βοσκοτόπια και δάση, τους απρόσιτους γκρεμούς τους μετέτρεψαν … σε πέτρινους
παραδοσιακούς οικισμούς που θαυμάζουν βίγκαν και «οικολόγοι».
Τώρα, κυκλοφορούν με αγροτικά τριακονταετίας, κόβουν κρυφά κανένα κορμό για να μην παγώσουν από το κρύο, και ξεχιονίζουν μόνοι τους τους ορεινούς δρόμους, για να στείλουν τον άρρωστο τους στο νοσοκομείο…
Για όσο αντέξουν…
του Δημήτρη Στριλάκου
