Η υπόθεση με τον περιορισμό των τεσσάρων σκύλων δίωξης στο κυνήγι του λαγού στην Πιερία ξεπερνά τα όρια μιας τοπικής διαφωνίας ανάμεσα σε λαγοκυνηγούς. Αναδεικνύει ένα ουσιαστικό ζήτημα για το μέλλον της θήρας: πώς διαμορφώνονται οι προτάσεις των Κυνηγετικών Οργανώσεων, ποια δεδομένα τις στηρίζουν και κατά πόσο εξετάζονται οι συνέπειές τους πέρα από τα όρια ενός νομού. Γιατί μια τοπική επιθυμία, ακόμη κι όταν συγκεντρώνει την αποδοχή των μελών ενός Συλλόγου, δεν αρκεί για να θεμελιώσει έναν περιορισμό που επηρεάζει πολύ περισσότερους κυνηγούς.
Με πρόταση του Κυνηγετικού Συλλόγου Κατερίνης, η Διεύθυνση Δασών Πιερίας περιέλαβε στη ρύθμιση για την περίοδο 2026–2027 ανώτατο όριο τεσσάρων σκύλων δίωξης στο λαγοκυνήγι, ανεξάρτητα από τον αριθμό των κυνηγών της ομάδας. Ο συγκεκριμένος περιορισμός καταργήθηκε με τη Δασική Αστυνομική Διάταξη υπ’ αριθ. 53 της 10ης Σεπτεμβρίου 2026, έπειτα από τη συντονισμένη παρέμβαση της Κυνηγετικής Συνομοσπονδίας Ελλάδος και των Κυνηγετικών Ομοσπονδιών. Η εξέλιξη αυτή έχει σημασία τόσο για τους λαγοκυνηγούς όσο και για τη λειτουργία ολόκληρης της κυνηγετικής οικογένειας.
Takeaways by iHunt AI
- Ο περιορισμός των τεσσάρων σκύλων δίωξης στο λαγοκυνήγι της Πιερίας καταργήθηκε μετά την παρέμβαση των Κυνηγετικών Οργανώσεων.
- Η συνεργασία Συλλόγων, Ομοσπονδιών και ΚΣΕ είναι απαραίτητη για προτάσεις που λαμβάνουν υπόψη τη θήρα σε ευρύτερη κλίμακα.
- Ένας τοπικός περιορισμός μπορεί να μεταφέρει κυνηγούς και θηρευτική πίεση σε γειτονικές περιοχές.
- Οι καταμετρήσεις απαιτούν συγκεκριμένη μεθοδολογία και επιστημονική αξιολόγηση, ακόμη κι όταν πραγματοποιούνται από κυνηγούς.
- Οι προσωπικές προτιμήσεις και η επιθυμία αποκλεισμού επισκεπτών δεν μπορούν να υποκαθιστούν την τεκμηριωμένη διαχείριση.
Σύλλογοι, Ομοσπονδίες, ΚΣΕ: Μια διάρθρωση με ουσιαστικό ρόλο
Οι Κυνηγετικές Οργανώσεις στην Ελλάδα συγκροτούνται σε τρία επίπεδα: Κυνηγετικοί Σύλλογοι, Κυνηγετικές Ομοσπονδίες και Κυνηγετική Συνομοσπονδία Ελλάδος. Αυτή η διάρθρωση υπηρετεί μια συγκεκριμένη ανάγκη. Ο Σύλλογος βρίσκεται κοντά στον κυνηγό, γνωρίζει τις τοπικές συνθήκες και συγκεντρώνει τις παρατηρήσεις των μελών του. Η Ομοσπονδία εξετάζει μια ευρύτερη γεωγραφική περιοχή και μπορεί να αξιολογεί πώς μια πρόταση επηρεάζει περισσότερους Συλλόγους. Η ΚΣΕ οφείλει να συνθέτει αυτή την εικόνα σε επίπεδο χώρας, υπερασπιζόμενη το συνολικό συμφέρον της θήρας.
Η ουσιαστική λειτουργία αυτού του μοντέλου προϋποθέτει ότι οι προτάσεις συζητούνται, τεκμηριώνονται και συντονίζονται πριν ζητηθεί η μετατροπή τους σε διοικητικές ρυθμίσεις από τις αρμόδιες αρχές. Οι Σύλλογοι έχουν κάθε λόγο να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες, αλλά και ευθύνη να εξετάζουν τις επιπτώσεις τους μαζί με τα υπόλοιπα επίπεδα της κυνηγετικής εκπροσώπησης. Όταν αυτή η συνεργασία παρακάμπτεται, ανοίγει ο δρόμος για αποσπασματικές ρυθμίσεις, αντιπαραθέσεις και προβλήματα που τελικά καλούνται άλλοι να διορθώσουν.
Μια απόφαση μπορεί να εξυπηρετεί μια τοπική επιδίωξη και ταυτόχρονα να επιβαρύνει το κυνήγι στη διπλανή περιοχή. Γι’ αυτό η θεσμική συνεννόηση έχει πρακτικό περιεχόμενο και πρέπει να προηγείται, αντί να επιστρατεύεται εκ των υστέρων για να αποκαταστήσει τις συνέπειες μιας βιαστικής πρωτοβουλίας.
Τι θα συνέβαινε στους γειτονικούς νομούς;
Στην περίπτωση της Πιερίας, το ερώτημα είναι απλό. Τι θα έκαναν οι λαγοκυνηγοί που κυνηγούν με περισσότερα από τέσσερα σκυλιά, εάν ο περιορισμός παρέμενε σε ισχύ; Κάποιοι θα επέλεγαν να αφήνουν μέρος της αγέλης τους εκτός εξόδου. Άλλοι, όμως, θα μπορούσαν να μετακινηθούν σε γειτονικούς νομούς, όπου δεν θα ίσχυε το ίδιο όριο. Πρόκειται για μια εύλογη πιθανή συνέπεια που θα έπρεπε να είχε αξιολογηθεί πριν από την επιβολή του μέτρου.
Σε αυτή την περίπτωση, μέρος της θηρευτικής πίεσης θα μεταφερόταν στους λαγότοπους των όμορων νομών. Ποιο θα ήταν τότε το συνολικό όφελος για το είδος και πώς θα επηρεάζονταν οι περιοχές που θα δέχονταν επιπλέον κυνηγούς; Μπορεί ένας περιορισμός να κρίνεται επιτυχημένος μόνο επειδή μειώνει την παρουσία κυνηγών μέσα στα διοικητικά όρια στα οποία εφαρμόζεται, χωρίς να εξετάζεται τι προκαλεί λίγα χιλιόμετρα παραπέρα;
Η διαχείριση χρειάζεται ευρύτερο σχεδιασμό ακριβώς επειδή οι κυνηγοί μετακινούνται και οι κυνηγότοποι συνδέονται μεταξύ τους. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε περιοχή πρέπει να έχει υποχρεωτικά τις ίδιες ρυθμίσεις, ανεξάρτητα από τις συνθήκες της. Σημαίνει ότι κάθε τοπική διαφοροποίηση πρέπει να στηρίζεται σε στοιχεία και να αξιολογείται μέσα στη συνολική εικόνα, με συνεκτίμηση των συνεπειών της στις γειτονικές περιοχές.
Οι κυνηγότοποι δεν ανήκουν στις τοπικές παρέες
Υπάρχει, όμως, και μια ευρύτερη νοοτροπία που χρειάζεται να συζητηθεί ανοιχτά: η αντίληψη ότι ένας τόπος πρέπει να κυνηγιέται πρωτίστως από τους «δικούς μας» και ότι οι επισκέπτες κυνηγοί αποτελούν εξ ορισμού πρόβλημα. Όταν αυτή η αντίληψη περνά στις προτάσεις ενός Συλλόγου, υπάρχει κίνδυνος η επίκληση της προστασίας των θηραμάτων να χρησιμοποιηθεί για την εξυπηρέτηση τοπικών προτιμήσεων. Είτε η πίεση προέρχεται από μέλη προς το Διοικητικό Συμβούλιο είτε η πρωτοβουλία ξεκινά από την ίδια τη διοίκηση, η ανάγκη τεκμηρίωσης παραμένει ακριβώς η ίδια.
Ας πάρουμε ένα υποθετικό παράδειγμα, ανεξάρτητο από την υπόθεση της Κατερίνης. Ένας πρόεδρος που κυνηγά πέρδικα επιθυμεί λιγότερους επισκέπτες στους τόπους όπου κυνηγά ο ίδιος και προτείνει να επιτρέπεται η θήρα της μόνο Τετάρτη και Κυριακή, επικαλούμενος πρόβλημα στον πληθυσμό της. Η αφαίρεση του Σαββάτου μπορεί να αποθαρρύνει όσους οργανώνουν διήμερη μετακίνηση από μακριά, διευκολύνοντας όσους κατοικούν κοντά. Εάν η επιλογή των ημερών υπηρετεί αυτόν τον σκοπό και δεν προκύπτει από τεκμηριωμένη ανάγκη, τότε το μέτρο εξυπηρετεί έναν έμμεσο αποκλεισμό επισκεπτών.
Η προσωπική προτίμηση ενός προέδρου, η επιθυμία μιας παρέας ή η πίεση μιας ομάδας μελών δεν μπορούν να καθορίζουν τους όρους άσκησης της θήρας. Ακόμη και μια ομόφωνη απόφαση Γενικής Συνέλευσης αποτυπώνει τη βούληση των συμμετεχόντων· δεν αποδεικνύει από μόνη της ότι ένας πληθυσμός μειώνεται ή ότι ο προτεινόμενος περιορισμός θα τον ωφελήσει. Η διοίκηση ενός Συλλόγου συνεπάγεται ευθύνη απέναντι στη θήρα και στο σύνολο των κυνηγών. Δεν δίνει δικαίωμα αντιμετώπισης του κυνηγότοπου ως προσωπικού προνομίου.
Η εμπειρία του κυνηγού αποκτά αξία μέσα από τη μέθοδο
Οι κυνηγοί διαθέτουν πολύτιμη γνώση του πεδίου και οι παρατηρήσεις τους μπορούν να εντοπίσουν έγκαιρα αλλαγές που αξίζουν διερεύνηση. Η φράση, όμως, «φέτος βλέπω λιγότερους λαγούς» δεν αρκεί για να αποδείξει πληθυσμιακή μείωση σε έναν ολόκληρο νομό. Χρειάζεται να γνωρίζουμε πού έγιναν οι παρατηρήσεις, πόσες έξοδοι πραγματοποιήθηκαν, πόση ώρα διήρκεσαν, ποιες συνθήκες επικρατούσαν και κατά πόσο τα στοιχεία μπορούν να συγκριθούν με εκείνα προηγούμενων ετών.
Οι επιστημονικές καταμετρήσεις ακολουθούν μεθοδολογία κατάλληλη για το είδος και τον σκοπό της έρευνας. Προϋποθέτουν σχεδιασμό της δειγματοληψίας, καθορισμένο τρόπο καταγραφής και αξιολόγηση των παραγόντων που επηρεάζουν την πιθανότητα εντοπισμού των ζώων. Η επανάληψη και η συγκρισιμότητα των δεδομένων είναι απαραίτητες για να προκύψουν αξιόπιστα συμπεράσματα, ενώ τα στοιχεία κάρπωσης χρειάζονται και πληροφορίες για την προσπάθεια που καταβλήθηκε ώστε να ερμηνευθούν σωστά.
Το ίδιο ισχύει όταν τις καταγραφές πραγματοποιούν κυνηγοί. Η συμμετοχή τους μπορεί να είναι καθοριστική, αρκεί να ακολουθείται συγκεκριμένο πρωτόκολλο και τα αποτελέσματα να καταχωρίζονται με κοινό τρόπο, υπό επιστημονική καθοδήγηση. Ένας Σύλλογος μπορεί να κινητοποιήσει τα μέλη του και να στηρίξει ουσιαστικά μια τέτοια έρευνα. Η ιδιότητά του, όμως, δεν αρκεί από μόνη της για να μετατρέψει διάσπαρτες εμπειρίες σε επιστημονική απογραφή. Γι’ αυτό χρειάζεται η αξιοποίηση των επιστημονικών ομάδων των Ομοσπονδιών και της ΚΣΕ, από τον σχεδιασμό μέχρι την ερμηνεία των αποτελεσμάτων.
Η τεκμηρίωση πρέπει να προηγείται του περιορισμού
Εάν αξιόπιστα δεδομένα δείχνουν ότι ένα θήραμα αντιμετωπίζει πρόβλημα, οι Κυνηγετικές Οργανώσεις οφείλουν να πρωτοστατούν στην προστασία του, ακόμη κι όταν αυτό απαιτεί δύσκολες αποφάσεις. Για να έχουν όμως αυτές οι αποφάσεις ουσία και αξιοπιστία, πρέπει να εξηγούν ποιο πρόβλημα αντιμετωπίζουν, γιατί επιλέγεται το συγκεκριμένο μέτρο, σε ποια έκταση θα εφαρμοστεί και πώς θα ελεγχθεί η αποτελεσματικότητά του. Η ίδια απαίτηση ισχύει είτε την πρόταση υποβάλλει ένας Σύλλογος είτε μια Ομοσπονδία είτε η ίδια η ΚΣΕ.
Στην Πιερία, το iHunt.gr είχε θέσει από την αρχή τα ερωτήματα για την τεκμηρίωση και την εφαρμογή του περιορισμού. Ποια δεδομένα δικαιολογούσαν ειδικά τον αριθμό τέσσερα και πώς συνδεόταν το όριο με την κατάσταση του λαγού; Οι απαντήσεις σε τέτοια ερωτήματα πρέπει να προηγούνται της θέσπισης μιας ρύθμισης και να είναι διαθέσιμες στους κυνηγούς που καλούνται να την εφαρμόσουν.
Η κατάργηση του περιορισμού αποτέλεσε μια ουσιαστική διόρθωση. Το ζητούμενο τώρα είναι να κρατήσουμε το μάθημα: οι Σύλλογοι να καταθέτουν τις παρατηρήσεις και τις προτάσεις τους, οι Ομοσπονδίες να τις εξετάζουν με την αναγκαία επιστημονική υποστήριξη και η ΚΣΕ να συμβάλλει στον συνολικό συντονισμό. Έτσι η τοπική γνώση μπορεί να υπηρετήσει το κοινό συμφέρον, χωρίς να μετατρέπεται σε αποσπασματική ρύθμιση που επιβαρύνει άλλους τόπους και άλλους κυνηγούς.
Το κυνήγι δεν είναι το τσιφλίκι κανενός. Κανένας τίτλος, καμία πλειοψηφία και καμία τοπική πίεση δεν απαλλάσσουν εκείνον που προτείνει έναν περιορισμό από την υποχρέωση να τον τεκμηριώσει και να εξετάσει τις συνέπειές του. Αυτή είναι η ευθύνη απέναντι στο θήραμα, στους κυνηγούς και στη θεσμική λειτουργία των οργανώσεών τους.
