Κάποιες γνωριμίες έρχονται μέσα από μια ιστορία και τελικά μένουν πολύ πιο βαθιά από το ίδιο το γεγονός που τις αφορμήθηκε.
Το 2012, γράφοντας για το «Θερίο του Αλμυρού», την ιστορία εκείνου του μεγάλου αγριόχοιρου που θηρεύτηκε από την παρέα του Αλμυρού, γνώρισα την οικογένεια Χουλιάρα. Τον Γιώργο, τον Κώστα και τον Νίκο. Από τότε, εκείνη η κυνηγετική ιστορία έπαψε να είναι απλώς ένα ρεπορτάζ. Έγινε η αφορμή για μια ανθρώπινη σχέση, από αυτές που μόνο το κυνήγι, η ύπαιθρος και οι αληθινοί άνθρωποι μπορούν να γεννήσουν.
Ο Γιώργος Χουλιάρας ήταν λεβέντης. Κυνηγός με όλη τη σημασία της λέξης, άνθρωπος του βουνού, της παρέας, της τιμής και της απλότητας. Μα πάνω απ’ όλα ήταν πατέρας, παππούς, σύζυγος και καλός άνθρωπος. Από εκείνους που δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να τους καταλάβεις. Αρκεί να τους κοιτάξεις, να τους ακούσεις, να δεις τον τρόπο που μιλούν οι δικοί τους άνθρωποι γι’ αυτούς.
Η είδηση του χαμού του με λύπησε βαθιά. Όμως άνθρωποι σαν τον Γιώργο δεν φεύγουν πραγματικά. Μένουν στις ιστορίες, στις μνήμες, στις παρέες, στα βουνά που περπάτησαν και στους ανθρώπους που αγάπησαν.
Και για μένα, η φιλία με τους γιους του, τον Νίκο και τον Κώστα, θα κρατά πάντα τον Γιώργο Χουλιάρα ζωντανό στη μνήμη μου.
Καλό ταξίδι, κύριε Γιώργο.
Αιωνία σου η μνήμη.
Διαβάστε το ρεπορτάζ από το ΘΕΡΙΟ ΤΟΥ ΑΛΜΥΡΟΥ
