Φωτιές και κυνήγι: Όταν καίγεται ο βιότοπος, χάνεται το θήραμα
Η προειδοποίηση των ερευνητών είναι σαφής. H φετινή χρονιά των πυρκαγιών ξεκίνησε με 50% περισσότερες καμένες εκτάσεις από τον μέσο όρο, ξεπερνώντας κατά 20% το προηγούμενο ρεκόρ που είχε καταγραφεί από το 2012, όταν άρχισε η παγκόσμια επιτήρηση. Η συνολική καμένη επιφάνεια έχει ήδη φτάσει το 1,63 δισ. στρέμματα παγκοσμίως, ενώ η επιστροφή του φαινομένου Ελ Νίνιο σε συνδυασμό με την κλιματική αλλαγή απειλεί να μετατρέψει το καλοκαίρι σε εφιάλτη. Για τους κυνηγούς, αυτά τα νούμερα δεν είναι απλώς στατιστικές – είναι η πραγματικότητα που θα συναντήσουμε με την έναρξη της κυνηγετικής περιόδου.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ : Λαθροθηρία στην Αχαΐα: Νεκρός λαγός σε όχημα μετά από έλεγχο Θηροφυλακής
Χαμένοι βιότοποι, χαμένα θηράματα
Όταν μια πυρκαγιά σαρώνει έναν βιότοπο, δεν εξαφανίζεται μόνο η βλάστηση. Καταστρέφονται φωλιές θηραμάτων ενώ αγριογούρουνα και λαγοί χάνουν τόσο την τροφή τους όσο και τα φυσικά τους καταφύγια. Σε ορεινές και ημιορεινές περιοχές που έχουν καεί επανειλημμένα την τελευταία δεκαετία, οι πληθυσμοί των θηραμάτων χρειάζονται 5 έως 10 χρόνια για να ανακάμψουν – όταν τα καταφέρνουν. Πολλοί κυνηγοί έχουν δει αγαπημένα τους κυνηγότοπους να μετατρέπονται σε αποκαΐδια και να μη συνέρχονται ποτέ ξανά στα παλιά τους επίπεδα.
Διπλό πρόβλημα για τις κυνηγετικές οργανώσεις
Παράλληλα, οι κυνηγετικές οργανώσεις βρίσκονται απέναντι σε ένα διπλό πρόβλημα. Από τη μία, οι αρχές ενεργοποιούν όλο και νωρίτερα και για μεγαλύτερα διαστήματα τις απαγορεύσεις κυκλοφορίας σε δάση και χορτολιβαδικές εκτάσεις, περιορίζοντας δραστικά τις ημέρες κυνηγιού. Από την άλλη, η εικόνα του κυνηγού ως «επισκέπτη» του δάσους εργαλειοποιείται από όσους ζητούν συνολικές απαγορεύσεις, αγνοώντας τον ρόλο που οι ίδιοι οι κυνηγοί παίζουν στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.
Ο κυνηγός ως φύλακας του δάσους
Γιατί ο κυνηγός είναι, ίσως, ο πιο τακτικός παρατηρητής της υπαίθρου. Είναι αυτός που θα εντοπίσει πρώτος μια εστία καπνού πριν αυτή μετατραπεί σε καταστροφή, που θα ειδοποιήσει την Πυροσβεστική, που γνωρίζει τους χωμάτινους δρόμους και τα μονοπάτια, και που διαχειρίζεται με δικά του έσοδα εκατοντάδες εκτροφεία και προγράμματα απελευθέρωσης θηραμάτων. Οι Κυνηγετικές Ομοσπονδίες χρηματοδοτούν εδώ και χρόνια δράσεις δασοπροστασίας, ομάδες εθελοντών και προμήθεια εξοπλισμού πυρόσβεσης.
Η φετινή χρονιά, όμως, απαιτεί κάτι παραπάνω από καλές προθέσεις. Απαιτεί συνεργασία της Πολιτείας με τις κυνηγετικές οργανώσεις, ενίσχυση της δασοπροστασίας, αυστηρή τήρηση των κανόνων από όλους τους χρήστες της υπαίθρου, και κυρίως αναγνώριση ότι κάθε στρέμμα που καίγεται είναι μια ήττα για το θήραμα, για τον βιότοπο και για το ίδιο το μέλλον του κυνηγιού.
Γιατί χωρίς δάσος, δεν υπάρχει κυνήγι. Και φέτος, το δάσος μας χρειάζεται όλους.
