Οι κυνηγετικές οργανώσεις στην Ελλάδα δεν είναι απλώς χρήσιμες. Είναι απαραίτητες. Αποτελούν τον θεσμικό κορμό μέσα από τον οποίο οι Έλληνες κυνηγοί εκπροσωπούνται, οργανώνονται, συμμετέχουν στη διαχείριση της θήρας και συμβάλλουν ουσιαστικά στην προστασία της άγριας ζωής.
Σε μια εποχή όπου το κυνήγι δέχεται συνεχείς πιέσεις σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο, η ύπαρξη ισχυρών, αναγνωρισμένων και οργανωμένων κυνηγετικών οργανώσεων είναι προϋπόθεση για να μπορεί η νόμιμη θήρα να συνεχίσει να υπάρχει με κανόνες, επιστημονική τεκμηρίωση και θεσμική παρουσία.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν χρειάζονται οι κυνηγετικές οργανώσεις. Το πραγματικό ερώτημα είναι τι θα είχε απομείνει από το κυνήγι στην Ελλάδα αν δεν υπήρχαν.
Οι κυνηγετικές οργανώσεις συνεργάζονται με το κράτος
Ένα βασικό στοιχείο που πολλές φορές παραβλέπεται είναι ότι οι αναγνωρισμένες κυνηγετικές οργανώσεις στην Ελλάδα δεν λειτουργούν έξω από το θεσμικό πλαίσιο. Συνεργάζονται με την Πολιτεία, με τις αρμόδιες δημόσιες υπηρεσίες και με τις δασικές αρχές, μέσα σε ένα πλαίσιο ελέγχου, εποπτείας και θεσμικής λειτουργίας.
Η θήρα στην Ελλάδα δεν είναι μια ανεξέλεγκτη δραστηριότητα. Ρυθμίζεται κάθε χρόνο από την Πολιτεία, με αποφάσεις, όρους, περιόδους, είδη, περιορισμούς και διαδικασίες. Οι κυνηγετικές οργανώσεις συμμετέχουν σε αυτό το σύστημα ως θεσμικοί φορείς εκπροσώπησης των κυνηγών, ενώ ο έλεγχος και η εποπτεία ασκούνται από τις αρμόδιες δημόσιες υπηρεσίες.
Αυτό είναι κρίσιμο. Διότι δείχνει ότι οι οργανώσεις δεν υποκαθιστούν το κράτος. Αντίθετα, συνεργάζονται με το κράτος, ενισχύουν την εφαρμογή της νομοθεσίας και στηρίζουν στην πράξη τη νόμιμη και υπεύθυνη θήρα.
Ο ρόλος της θηροφύλαξης
Η Ομοσπονδιακή Θηροφυλακή αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά έργα των κυνηγετικών οργανώσεων. Είναι ένας μηχανισμός που βρίσκεται καθημερινά στο πεδίο, εκεί όπου η προστασία της φύσης και η εφαρμογή της νομοθεσίας δεν μπορούν να μείνουν μόνο στα χαρτιά.
Οι θηροφύλακες έχουν παρουσία σε βουνά, δάση, κάμπους, υγροτόπους, καταφύγια άγριας ζωής και κυνηγότοπους. Συμβάλλουν στην πρόληψη και αντιμετώπιση της λαθροθηρίας, στον έλεγχο της νόμιμης δραστηριότητας, στην προστασία της άγριας πανίδας και στη συνεργασία με τις δημόσιες υπηρεσίες.
Αυτός ο ρόλος είναι ανεκτίμητος. Οι κυνηγοί δεν περιορίζονται στο να ζητούν δικαιώματα. Μέσα από τις οργανώσεις τους συμμετέχουν ενεργά στη φύλαξη, στη διαχείριση και στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.
Η δύναμη της οργανωμένης εκπροσώπησης
Σε όλη την Ευρώπη βλέπουμε ότι το κυνήγι δεν κερδίζεται μόνο στο πεδίο. Κερδίζεται και στα υπουργεία, στα δικαστήρια, στις ευρωπαϊκές επιτροπές, στις δημόσιες διαβουλεύσεις και στη μάχη της τεκμηρίωσης.
Ο μεμονωμένος κυνηγός, όσο σωστός και ενημερωμένος κι αν είναι, δεν μπορεί μόνος του να αντιμετωπίσει όλες αυτές τις προκλήσεις. Χρειάζεται συλλογική φωνή. Χρειάζεται θεσμική εκπροσώπηση. Χρειάζεται οργανώσεις που μπορούν να συνομιλούν με την Πολιτεία, να καταθέτουν στοιχεία, να παρακολουθούν τις εξελίξεις και να υπερασπίζονται τη θήρα με επιχειρήματα.
Αυτό ακριβώς προσφέρουν οι κυνηγετικές οργανώσεις στην Ελλάδα. Δίνουν στους κυνηγούς ενιαία φωνή, παρουσία και δύναμη.
Το παράδειγμα της Ιταλίας
Η Ιταλία δείχνει πόσο εύκολα μπορούν οι κυνηγοί να χάσουν ημέρες και περιόδους θήρας όταν τα κυνηγετικά ημερολόγια γίνονται πεδίο συνεχών προσφυγών και δικαστικών ανατροπών.
Σε διάφορες ιταλικές περιφέρειες, οι κυνηγετικές περίοδοι έχουν βρεθεί επανειλημμένα στο στόχαστρο προσφυγών, με αποτέλεσμα αναστολές, περιορισμούς και αλλαγές στα ημερολόγια, με αποκορύφωμα την απαγόρευση της θήρας τον Φεβρουάριο. Οι απαγορεύσεις στη γειτονική χώρα δεν έχουν λογική και ενδεικτικά αναφέρω ότι στη στη Σαρδηνία ακυρώθηκε η δυνατότητα θήρας της κουρούνας έως τις 8 Φεβρουαρίου 2026, ενώ σε άλλες περιφέρειες έχουν υπάρξει αντίστοιχες παρεμβάσεις σε ημερομηνίες και είδη.
Το συμπέρασμα είναι σαφές: όταν οι κυνηγοί δεν έχουν ισχυρή, συνεκτική και αποτελεσματική θεσμική εκπροσώπηση σε όλα τα επίπεδα, κινδυνεύουν να χάνουν σταδιακά ημέρες, είδη και δικαιώματα.
Το παράδειγμα της Πορτογαλίας και το τρυγόνι
Ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Πορτογαλίας με το τρυγόνι. Η θήρα του τρυγονιού ανεστάλη από τη σεζόν 2021-2022, στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών μέτρων για την ανάκαμψη του είδους στη δυτική μεταναστευτική οδό.
Η Πορτογαλία, όπως και άλλες χώρες της δυτικής Ευρώπης, είδε τους κυνηγούς της να χάνουν ένα παραδοσιακό θήραμα για σειρά ετών. Το παράδειγμα δείχνει ότι στην Ευρώπη τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Ένα είδος που κυνηγιέται επί δεκαετίες μπορεί να χαθεί από το κυνηγετικό ημερολόγιο όταν δεν υπάρχουν επαρκή δεδομένα, οργανωμένη πίεση, θεσμική παρουσία και αξιόπιστη διαχείριση.
Για την Ελλάδα, όπου το τρυγόνι αποτελεί σημαντικό παραδοσιακό θήραμα, το μήνυμα είναι πολύ σοβαρό. Χωρίς ισχυρές κυνηγετικές οργανώσεις, χωρίς επιστημονική τεκμηρίωση και χωρίς συνεργασία με την Πολιτεία, τέτοια ζητήματα μπορούν να εξελιχθούν σε μεγάλες απώλειες για τους κυνηγούς.
Το παράδειγμα της Γαλλίας
Αντίθετα, η Γαλλία δείχνει τι μπορεί να πετύχει μια χώρα όταν οι κυνηγετικές οργανώσεις είναι ισχυρές, καλά οργανωμένες και θεσμικά παρούσες.
Μετά από χρόνια απαγόρευσης, η θήρα του τρυγονιού επανήλθε στη Γαλλία για την κυνηγετική περίοδο 2025-2026, με αυστηρό εθνικό πλαίσιο, συγκεκριμένο quota 10.560 πτηνών και υποχρεωτική δήλωση των καρπώσεων μέσω ψηφιακού συστήματος.
Αυτό δεν έγινε τυχαία. Έγινε επειδή υπήρξε οργάνωση, τεκμηρίωση, συμμετοχή στις διαδικασίες και δυνατότητα των κυνηγετικών φορέων να σταθούν θεσμικά απέναντι στην Πολιτεία και στους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς.
Η Γαλλία απέδειξε ότι όταν οι κυνηγοί είναι οργανωμένοι, όταν υπάρχουν δεδομένα και όταν οι οργανώσεις τους έχουν κύρος, μπορούν να πετύχουν αποτελέσματα ακόμη και σε δύσκολα ευρωπαϊκά ζητήματα.
Η Ελλάδα έχει ένα ισχυρό πλεονέκτημα
Η Ελλάδα διαθέτει ένα πολύ σημαντικό πλεονέκτημα: αναγνωρισμένες κυνηγετικές οργανώσεις, οργανωμένη δομή, τοπικούς συλλόγους, ομοσπονδίες, Κυνηγετική Συνομοσπονδία, θηροφύλαξη και θεσμική σχέση με το κράτος.
Αυτό το σύστημα είναι πολύτιμο. Δεν πρέπει να το υποτιμούμε, ούτε να το θεωρούμε αυτονόητο.
Η ύπαρξη των κυνηγετικών οργανώσεων επιτρέπει στους Έλληνες κυνηγούς να έχουν φωνή στις αποφάσεις, παρουσία στις εξελίξεις, στήριξη στο πεδίο και δυνατότητα παρέμβασης όταν προκύπτουν κρίσιμα ζητήματα.
Χωρίς αυτή τη δομή, οι κυνηγοί θα ήταν διάσπαρτοι, αδύναμοι και εκτεθειμένοι απέναντι σε αποφάσεις που θα μπορούσαν να επηρεάσουν άμεσα το μέλλον της θήρας.
Οι τοπικοί σύλλογοι είναι η βάση
Η δύναμη των κυνηγετικών οργανώσεων ξεκινά από τους τοπικούς κυνηγετικούς συλλόγους. Εκεί βρίσκεται η καθημερινή σχέση με τον κυνηγό. Εκεί γίνεται η ενημέρωση, η έκδοση της άδειας, η επαφή με τα τοπικά προβλήματα, η συνεργασία με τις δασικές αρχές και η μεταφορά των θεμάτων προς τις ομοσπονδίες και την κεντρική εκπροσώπηση.
Ο κυνηγετικός σύλλογος δεν είναι ένα απλό γραφείο. Είναι ο πρώτος θεσμικός κρίκος της κυνηγετικής οικογένειας. Είναι το σημείο όπου ο κυνηγός συνδέεται με τη συλλογική δράση και αποκτά φωνή μέσα από ένα οργανωμένο σύστημα.
Όσο πιο δυνατοί είναι οι τοπικοί σύλλογοι, τόσο πιο δυνατή είναι συνολικά η κυνηγετική εκπροσώπηση της χώρας.
Γιατί πρέπει οι κυνηγοί να στηρίζουν τις οργανώσεις τους
Η στήριξη των κυνηγετικών οργανώσεων δεν είναι τυπική υποχρέωση. Είναι επένδυση στο μέλλον του κυνηγίου.
Μέσα από τις οργανώσεις στηρίζεται η θηροφύλαξη, η θεσμική εκπροσώπηση, η επιστημονική τεκμηρίωση, η συμμετοχή στις διαβουλεύσεις, η υπεράσπιση της θήρας και η καθημερινή παρουσία των κυνηγών στην κοινωνία.
Όποιος θέλει να συνεχίσει να υπάρχει νόμιμο κυνήγι στην Ελλάδα, πρέπει να αντιλαμβάνεται ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς ισχυρές κυνηγετικές οργανώσεις.
Το συμπέρασμα
Οι κυνηγετικές οργανώσεις στην Ελλάδα είναι απαραίτητες. Είναι ο θεσμικός μηχανισμός που κρατά τους κυνηγούς οργανωμένους, παρόντες και δυνατούς.
Συνεργάζονται με το κράτος, λειτουργούν μέσα σε πλαίσιο ελέγχου από τις αρμόδιες δημόσιες υπηρεσίες, στηρίζουν τη θηροφύλαξη, συμβάλλουν στην προστασία της άγριας ζωής και υπερασπίζονται τη νόμιμη θήρα με τρόπο οργανωμένο και θεσμικό.
Τα παραδείγματα της Ιταλίας, της Πορτογαλίας και της Γαλλίας δείχνουν καθαρά ότι στην Ευρώπη το κυνήγι δεν είναι δεδομένο. Εκεί όπου οι κυνηγοί δεν έχουν ισχυρή φωνή, χάνουν ημέρες, είδη και δικαιώματα. Εκεί όπου οι οργανώσεις είναι δυνατές, τεκμηριωμένες και οργανωμένες, μπορούν να πετύχουν σημαντικές νίκες.
Γι’ αυτό η απάντηση στο ερώτημα είναι ξεκάθαρη: ναι, οι κυνηγετικές οργανώσεις είναι απαραίτητες στην Ελλάδα. Και όσο πιο δυνατές είναι, τόσο πιο ασφαλές είναι το μέλλον της νόμιμης θήρας.
