Το πρώτο «ασθενοφόρο» για τη μεταφορά τραυματισμένων άγριων θηλαστικών απέκτησε ο Αρκτούρος, παρουσιάζοντάς το ως ένα εξειδικευμένο όχημα που «ενισχύει ουσιαστικά τη δυνατότητα άμεσης επέμβασης και περίθαλψης τραυματισμένων άγριων ζώων σε ολόκληρη τη χώρα».
Κι εδώ, κάπου, ο κυνηγός (και γενικά ο άνθρωπος της υπαίθρου) σηκώνει το φρύδι: στην Ελλάδα όπου για να έρθει ασθενοφόρο σε απομακρυσμένο χωριό συχνά χρειάζεται… τάμα, φαίνεται πως για τον λύκο και την αρκούδα βρέθηκε λύση με “ειδική διαμόρφωση” και επιχειρησιακή ετοιμότητα.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση, το όχημα είναι ειδικά διαμορφωμένο ώστε να μεταφέρει με ασφάλεια τραυματισμένα άγρια θηλαστικά — λύκο, αρκούδα, τσακάλι, λύγκα, ζαρκάδι, ελάφι και άλλα είδη άγριας πανίδας — παρέχοντας «τις κατάλληλες συνθήκες για την άμεση μεταφορά τους προς περίθαλψη». Με άλλα λόγια, ο “ασθενής” της ελληνικής φύσης θα ταξιδεύει όπως πρέπει.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ : Δράμα : Λύκοι θανάτωσαν τέσσερα λαγόσκυλα ενός κυνηγού μέσα στο 2025…..
Ο Αρκτούρος υποστηρίζει ότι η απόκτηση του οχήματος «ανοίγει νέες προοπτικές και επιχειρησιακές δυνατότητες», ειδικά σε μια περίοδο που «οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ ανθρώπων και άγριων σαρκοφάγων αυξάνονται και απαιτούν ταχεία, επιστημονικά τεκμηριωμένη και υπεύθυνη διαχείριση». Και κάπως έτσι, για όσους βλέπουν καθημερινά την ύπαιθρο να αλλάζει, η είδηση διαβάζεται και αλλιώς: όταν οι συγκρούσεις αυξάνονται, η απάντηση που προβάλλεται πρώτη είναι… η καλύτερη μεταφορά του σαρκοφάγου.
Το «ασθενοφόρο» θα αξιοποιείται από την Ομάδα Άμεσης Επέμβασης του Αρκτούρου σε περιστατικά όπως τροχαία ατυχήματα, παγιδεύσεις σε παράνομες παγίδες, διασώσεις ορφανών άγριων ζώων, καθώς και για την ασφαλή μεταφορά τους. Ανάλογα με τη σοβαρότητα, τα ζώα θα μεταφέρονται είτε στο Κτηνιατρείο Άγριας Ζωής του Αρκτούρου είτε στην Κτηνιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με την οποία ο οργανισμός διατηρεί — όπως αναφέρει — σταθερή και μακροχρόνια συνεργασία.
Η ανακοίνωση κλείνει σημειώνοντας ότι πρόκειται για «ένα ακόμη ουσιαστικό βήμα για την ενίσχυση της προστασίας της άγριας ζωής στην Ελλάδα» και ότι αναδεικνύεται ο ρόλος της συνεργασίας οργανώσεων και επιχειρήσεων στη διατήρηση της φυσικής κληρονομιάς.
Το μόνο που μένει, λοιπόν, είναι να συμφωνήσουμε όλοι στο αυτονόητο: να μην τραυματίζεται τίποτα — ούτε άνθρωπος ούτε ζώο. Μέχρι τότε, οι κυνηγοί θα συνεχίσουν να διαβάζουν τέτοιες ειδήσεις με εκείνο το γνώριμο, πικρό χαμόγελο της υπαίθρου: «καλό είναι να υπάρχει ασθενοφόρο… απλώς, ενδιαφέρον που το πρώτο που έγινε είδηση, ήταν αυτό για τον λύκο».
