Αντιμέτωπος με τις συνέπειες της ανεξέλεγκτης αύξησης και αρπακτικότητας των λύκων βρέθηκε κάτοικος στο χωριό Μαριολάτα του Παρνασσού.
Εισβολή λύκων σε περιφραγμένο οικόπεδο
Ο Νίκος Ι. γνώρισε από πρώτο χέρι την “αρμονική συνύπαρξη” που τόσο πολύ διαφημίζουν και προωθούν οι ΜΚΟ που βιοποριζονται από την δήθεν σπανιότητα των λύκων. Το πρωί του Σαββάτου 07/02/26 ο Νίκος πήγε στο περιφραγμένο οικόπεδο του, το οποίο βρίσκεται λίγα μέτρα έξω από το χωριό για να ταϊσει τα δύο γαϊδούρια που διατηρούσε εκεί ως κατοικίδια και βρέθηκε μπροστά στο αποτρόπαιο θέαμα των κομματιασμένων σωμάτων τους.
Τα πουλαράκια
Ο Νίκος σοκαρισμένος από τον μαρτυρικό θάνατο των δύο ζώων που είχε από μικρά πουλαράκια και τα αγαπούσε όπως κάποιοι άλλοι αγαπάνε τα σκυλιά ή τις γάτες τους και μην μπορώντας να κάνει κάτι άλλο, έβαλε σε εκείνο το σημείο κάμερα ώστε να “πιάσει” τους ενόχους.
Καταγραφή επίθεσης
Πράγματι στις 00:37 και 00:59 της 08/02/26 η κάμερα έγραψε ένα λύκο να τρέφεται από τα κουφάρια των άτυχων γαιδουριών, ενώ περιμετρικά του φαίνονται και άλλοι να περιμένουν όρθιοι είτε καθιστοί. Τους βλέπουμε από το λαμπύρισμα που κάνουν τα μάτια τους έτσι όπως τα ανοιγοκλείνουν.
Στις 01:49 οι λύκοι έχουν φύγει και η κάμερα καταγράφει μια περαστική αλεπού.
Οι “σπάνιοι” επέστρεψαν λίγο αργότερα
Οι σπάνιοι επέστρεψαν στα υπολείμματα των άτυχων γαιδουριών την επόμενη μέρα, 09/02/26 στις 03:00. Πάλι ένας λύκος τρώει πρώτος, πιθανότατα ο αρχηγός της αγέλης, ενώ οι υπόλοιποι τουλάχιστον 8 στέκονται και πάλι περιμετρικά περιμένοντας. Με λίγη παρατηρητικότητα εύκολα βλέπουμε το γυάλισμα που κάνουν τα μάτια τους στο σκοτάδι και παρατηρούμε 5 ζώα απέναντι και δεξιά από τον λύκο που τρώει, ενώ άλλοι 3 λύκοι περιμένουν προς τα αριστερά.
Σκληρή και αιματηρή καθημερινότητα
Αυτή δυστυχώς είναι η σκληρή και αιματηρή καθημερινότητα που έχει επιβληθεί στους κατοίκους της περιφέρειας, από το κράτος και την ανικανότητα της πολιτείας να λάβει τα απαραίτητα διαχειριστικά μέτρα ελεγχόμενης μείωσης του υπερπληθυσμού του λύκου στην Ελλάδα. Εξίσου υπεύθυνες για αυτό το χάλι είναι φυσικά και οι ΜΚΟ που βιοπορίζονται από την δήθεν σπανιότητα του συγκεκριμένου είδους αφού αντιτίθενται σθεναρά σε οποιαδήποτε προσπάθεια κανονικής διαχείρισης του υπερπληθυσμού τους, ενώ από την άλλη συνεχίζουν το ίδιο τροπάριο περί δήθεν σπάνιου είδους που χρήζει απόλυτης προστασίας εις τον αιώνα τον άπαντα.
