Υπάρχουν απόψεις με τις οποίες μπορεί κανείς να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει. Όταν όμως ένας δημόσιος προβληματισμός διατυπώνεται από άνθρωπο με επιστημονικό κύρος και οδηγεί μέχρι την πρόταση περιορισμού μιας νόμιμης δραστηριότητας, χρειάζεται κάτι περισσότερο από υποθέσεις.
Takeaways by iHunt AI
- Η έναρξη του κυνηγιού στις 20 Αυγούστου δεν πρέπει να συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο πυρκαγιάς χωρίς συγκεκριμένα στατιστικά στοιχεία.
- Κυνηγοί, Θηροφυλακή και Κυνηγετικές Οργανώσεις συμμετέχουν εδώ και χρόνια σε δράσεις πυροπροστασίας και Πολιτικής Προστασίας.
- Υπάρχουν καταγεγραμμένα παραδείγματα πυροφυλάξεων, δωρεών εξοπλισμού και συνεργασίας Κυνηγετικών Συλλόγων με την Πυροσβεστική.
- Αν η αυξημένη ανθρώπινη παρουσία θεωρείται από μόνη της παράγοντας κινδύνου, τότε ο ίδιος προβληματισμός θα πρέπει να αφορά όλες τις δραστηριότητες στην ύπαιθρο και όχι μόνο το κυνήγι.
Η πρόσφατη ανάρτηση του μετεωρολόγου Θεόδωρου Κολυδά για το κυνήγι και την έναρξη της κυνηγετικής περιόδου στις 20 Αυγούστου δημιουργεί ακριβώς αυτό το ζήτημα.
Ο κ. Κολυδάς αναγνωρίζει ότι το οργανωμένο και ελεγχόμενο κυνήγι μπορεί να συμβάλει στη διαχείριση πληθυσμών, αναφέρεται στη συμμετοχή των κυνηγετικών οργανώσεων στη Θηροφυλακή και δέχεται ακόμη ότι η παρουσία κυνηγών στην ύπαιθρο μπορεί να βοηθήσει στον έγκαιρο εντοπισμό μιας πυρκαγιάς.
Στη συνέχεια όμως θέτει το ερώτημα εάν είναι σωστό το κυνήγι να αρχίζει στις 20 Αυγούστου, επειδή η ημερομηνία βρίσκεται μέσα σε περίοδο αυξημένου κινδύνου δασικών πυρκαγιών, φτάνοντας μέχρι την πρόταση προσωρινής αναστολής της κυνηγετικής δραστηριότητας σε ευάλωτες περιοχές.
Εδώ ακριβώς χρειάζεται τεκμηρίωση.
Ποια είναι τα στοιχεία;
Υπάρχουν επίσημα δεδομένα που να δείχνουν ότι μετά την έναρξη της κυνηγετικής περιόδου αυξάνονται οι πυρκαγιές;
Πόσα περιστατικά των τελευταίων ετών αποδόθηκαν σε κυνηγούς; Τι ποσοστό αποτελούν στο σύνολο των αιτιών έναρξης πυρκαγιών; Υπάρχει μελέτη που να συνδέει την κυνηγετική δραστηριότητα από τις 20 Αυγούστου με αυξημένη πιθανότητα εκδήλωσης φωτιάς;
Αν υπάρχουν τέτοια στοιχεία, ασφαλώς και πρέπει να παρουσιαστούν και να αξιολογηθούν.
Διαφορετικά, δημιουργείται ένας συσχετισμός που μέχρι στιγμής δεν συνοδεύεται από δεδομένα.
Ας ακολουθήσουμε όμως την ίδια λογική
Η ανάρτηση συνδέει την έναρξη της κυνηγετικής περιόδου με αυξημένη ανθρώπινη παρουσία στην ύπαιθρο και, κατ’ επέκταση, με έναν πρόσθετο προβληματισμό για τις πυρκαγιές.
Ας δεχτούμε για μια στιγμή αυτόν τον τρόπο σκέψης.
Αν κάποιος παρατηρούσε ότι από τις 20 Αυγούστου και μετά οι πυρκαγιές αρχίζουν συνήθως σταδιακά να μειώνονται και έλεγε ότι αυτό συμβαίνει επειδή ξεκινά το κυνήγι και χιλιάδες κυνηγοί βρίσκονται πλέον καθημερινά στο βουνό, θα είχε άδικο;
Με την ίδια λογική, όχι.
Θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι περισσότεροι κυνηγοί στην ύπαιθρο σημαίνουν περισσότερη επιτήρηση, μεγαλύτερη πιθανότητα έγκαιρου εντοπισμού καπνού ή φωτιάς και περισσότερους ανθρώπους που γνωρίζουν το οδικό και δασικό δίκτυο και μπορούν να ειδοποιήσουν άμεσα τις αρχές.
Μάλιστα, αυτή η άποψη θα είχε τουλάχιστον ένα πραγματικό δεδομένο να επικαλεστεί: τη μακρόχρονη συμμετοχή κυνηγών και κυνηγετικών οργανώσεων στη δασοπροστασία.
Η σχέση των κυνηγών με την πυροπροστασία δεν είναι θεωρητική
Οι Κυνηγετικές Οργανώσεις συμμετέχουν εδώ και χρόνια σε δράσεις Πολιτικής Προστασίας, περιπολίες, πυροφυλάξεις και συνεργασίες με τις αρμόδιες υπηρεσίες.
Το iHunt.gr έχει καταγράψει χαρακτηριστικά παραδείγματα.
Η Γ΄ Κυνηγετική Ομοσπονδία Πελοποννήσου έχει συμμετάσχει σε συσκέψεις και όργανα Πολιτικής Προστασίας μαζί με την Πυροσβεστική, τη Δασική Υπηρεσία, την Αστυνομία και άλλους φορείς, ενώ οι Ομοσπονδιακοί Θηροφύλακες βρίσκονται σε αυξημένη ετοιμότητα κατά τις περιόδους υψηλού κινδύνου.
Ο Κυνηγετικός Σύλλογος Ξάνθης έχει τιμηθεί για την εθελοντική προσφορά του στη δασοπροστασία, έχοντας διαθέσει ανθρώπους, οχήματα και μέσα.
Στη Ζάκυνθο, ο Κυνηγετικός Σύλλογος είχε δωρίσει στην Πυροσβεστική 98 σωλήνες μήκους 30 μέτρων και 10 αυλούς πυρόσβεσης, ενώ είχε πραγματοποιήσει και προηγούμενη ανάλογη προσφορά.
Στην Αίγινα έχουν καταγραφεί βάρδιες κυνηγών σε πυροφυλάκια και συνεργασία με στελέχη της Πυροσβεστικής.
Και αυτά είναι μόνο μερικά από τα παραδείγματα που έχουν καταγραφεί όλα αυτά τα χρόνια. Αν ανατρέξει κανείς στη δράση των Κυνηγετικών Οργανώσεων σε ολόκληρη τη χώρα, θα βρει επανειλημμένες περιπτώσεις εθελοντικής πυροφύλαξης, περιπολιών, διάθεσης οχημάτων και εξοπλισμού, συνεργασίας με την Πυροσβεστική και την Πολιτική Προστασία και άμεσης συνδρομής όταν οι συνθήκες το απαιτούν.
Αυτά δεν αποδεικνύουν ότι οι κυνηγοί «σβήνουν τις πυρκαγιές». Αποδεικνύουν όμως κάτι πολύ συγκεκριμένο: ότι η κυνηγετική κοινότητα δεν είναι ξένο σώμα απέναντι στην πυροπροστασία. Αντίθετα, επί χρόνια αποτελεί έναν από τους οργανωμένους φορείς που βρίσκονται μέσα στην ύπαιθρο και συνεργάζονται με τις αρμόδιες αρχές.
Τι αλλάζει λοιπόν στις 20 Αυγούστου;
Μέχρι τις 19 Αυγούστου ένας κυνηγός που περιπολεί, επανδρώνει ένα πυροφυλάκιο ή βρίσκεται στην ύπαιθρο και ειδοποιεί για έναν καπνό θεωρείται χρήσιμος για την προστασία του δάσους.
Τι συμβαίνει την επόμενη ημέρα;
Επειδή έχει μαζί του το κυνηγετικό του όπλο μετατρέπεται αυτομάτως σε επιπλέον παράγοντα κινδύνου;
Αν υπάρχει συγκεκριμένο πρόβλημα, πρέπει ασφαλώς να αντιμετωπίζεται με συγκεκριμένα μέτρα. Κανείς δεν υποστηρίζει ότι οι πραγματικές συνθήκες ακραίου κινδύνου πρέπει να αγνοούνται.
Άλλο όμως μια στοχευμένη απόφαση που βασίζεται σε πραγματικά δεδομένα και άλλο η γενική σύνδεση της έναρξης του κυνηγιού με την πιθανότητα πρόκλησης πυρκαγιών.
Και γιατί ειδικά το κυνήγι;
Την ίδια περίοδο στην ελληνική ύπαιθρο δραστηριοποιούνται αγρότες, κτηνοτρόφοι, μελισσοκόμοι, περιπατητές, ορειβάτες, τουρίστες, εργαζόμενοι και χιλιάδες οδηγοί.
Εάν ο καθοριστικός παράγοντας είναι απλώς η ανθρώπινη παρουσία, τότε ο προβληματισμός θα έπρεπε να αφορά συνολικά τις δραστηριότητες στην ύπαιθρο.
Εάν, αντίθετα, θεωρείται ότι το κυνήγι ενέχει κάποιον ειδικό πρόσθετο κίνδυνο, πρέπει να εξηγηθεί ποιος είναι αυτός και να αποδειχθεί με στοιχεία.
Δεν αρκεί η ημερομηνία έναρξης.
Το δάσος δεν είναι ξένο μέρος για τον κυνηγό
Υπάρχει τέλος μια πραγματικότητα που συχνά αγνοείται στη δημόσια συζήτηση.
Οι κυνηγοί έχουν κάθε λόγο να προστατεύουν την ελληνική ύπαιθρο. Εκεί περνούν μεγάλο μέρος του χρόνου τους, εκεί κινούνται επί δεκαετίες, γνωρίζουν δασικούς δρόμους, μονοπάτια, ρεματιές και σημεία πρόσβασης και επιστρέφουν στα ίδια μέρη χρόνο με τον χρόνο.
Ένα καμένο δάσος για τον κυνηγό δεν είναι απλώς μια καμένη έκταση στον χάρτη. Είναι ένας τόπος που γνωρίζει και στον οποίο θέλει να επιστρέψει.
Γι’ αυτό η οργανωμένη κυνηγετική κοινότητα πρέπει να αξιοποιείται ως μέρος της πρόληψης και όχι να αντιμετωπίζεται εκ προοιμίου ως ένας ακόμη πιθανός κίνδυνος.
Και αν θέλουμε να ανοίξουμε μια σοβαρή συζήτηση για τη σχέση ανθρώπινης δραστηριότητας και δασικών πυρκαγιών, ας την ανοίξουμε.
Με αριθμούς. Με καταγεγραμμένες αιτίες. Με στατιστικά στοιχεία. Με πραγματικά περιστατικά.
Γιατί, διαφορετικά, με την ίδια ευκολία που κάποιος συνδέει την 20ή Αυγούστου και την έναρξη του κυνηγιού με τον κίνδυνο πυρκαγιάς, κάποιος άλλος μπορεί να παρατηρήσει ότι μετά τις 20 Αυγούστου οι πυρκαγιές μειώνονται και να πιστώσει τη μείωση στους χιλιάδες κυνηγούς που βγαίνουν στην ύπαιθρο.
Και με την ίδια λογική, θα είχε άδικο;
