Αρχική » Grid with Sidebar » Τα “συστατικά” της γουρουνοπαρέας

Τα “συστατικά” της γουρουνοπαρέας

by iHunt

Print Friendly, PDF & Email
demobanner
Αρχές της δεκαετίας του ’70 και κάπου στην ονειρεμένη οροσειρά της Ροδόπης, στα βορειοανατολικά σύνορα με τη Βουλγαρία, σε ένα απομακρυσμένο, πολύ μικρό, αλλά πανέμορφο χωριό της Δράμας, στην Πρασινάδα, τρεις πιτσιρικάδες, ηλικίας τότε δεκατεσσάρων και δεκαπέντε ετών, ξεκινούσαν δειλά δειλά τα πρώτα κυνηγετικά τους βήματα.
 
Με την καθοδήγηση, την επίβλεψη και την εκπαίδευσή τους από την πενταμελή θρυλική κυνηγετική ομάδα της περιοχής, που δεν ήταν άλλοι από συγγενείς πρώτου και δεύτερου βαθμού (γονείς, θείοι) των πιτσιρικάδων, γεννιόταν μια καινούργια ομάδα, με μέλη δεύτερης γενιάς.
 
Πράγματι, όταν στις αρχές της δεκαετίας του ’80 αποχωρούσαν σταδιακά ένας ένας οι μεγάλοι δάσκαλοι λόγω ηλικίας, η καινούργια ομάδα έπαιρνε σάρκα και οστά. Με βασικό κορμό τους τρεις πιτσιρικάδες που είχαν πλέον ενηλικιωθεί και με ένα γεμάτο οπλοστάσιο από πολύτιμες και αξιόλογες γνώσεις που απέκτησαν από την άρτια εκπαίδευσή τους, αναδιοργάνωσαν την ομάδα και, με την προσθήκη τριών – τεσσάρων νέων κυνηγών, διατήρησαν τις αρχές και τις αξίες της αναλλοίωτες μέχρι σήμερα.
 
Ηταν μια φυσιολογική εξέλιξη, διότι η συγκρότηση της ομάδας αυτής δεν έγινε τυχαία μέσα από γνωριμίες και φιλίες συναδέλφων μεταξύ τους ή επαγγελματικών σχέσεων όπως συνηθίζεται. Κληρονομήθηκε η παλιά ομάδα από τα παιδιά των μελών της και συνέχισε τη λειτουργία της πάνω στους ίδιους άξονες και τους ίδιους κανόνες.
 
Το γεγονός αυτό θεωρώ ότι είναι και το στοιχείο εκείνο που χαρακτηρίζει σήμερα την ομάδα και αιτιολογεί τη διαφορετικότητά της σε ό,τι αφορά τη λειτουργία της σε σχέση με την πλειονότητα των άλλων ομάδων.
 
 
Η παρέα εφαρμόζει στην πράξη τις πρακτικές εκείνες που αναδεικνύουν τις αξίες και τα οφέλη που προσφέρει το κυνήγι στον άνθρωπο
 
Αυτή λοιπόν η μικρή παρεούλα συνεχίζει την πορεία της μέχρι και τούτη τη στιγμή, είναι η κυνηγετική μου ομάδα σήμερα. Νιώθω, ταυτόχρονα, υπερήφανος και τυχερός, διότι είμαι ο ένας από τους πιτσιρικάδες που τότε, στις αρχές της δεκαετίας του ’70, μπήκαν σε εκείνη την καταπληκτική ομάδα, που αποκαλώ ένα πολύ μεγάλο σχολείο.
 
Ενα σχολείο με δασκάλους που δεν γνώριζαν πολλά γράμματα και δύσκολα μπορούσαν να αποτυπώσουν σε χαρτί μια ολοκληρωμένη πρόταση. Είχαν, όμως, τόση μεγαλοψυχία, τόσα συναισθήματα γεμάτα ειλικρίνεια αλλά και αξιόλογη παιδεία, που
η μετάδοση της γνώσης ήταν για αυτούς το αυτονόητο, ήταν υποχρέωση και καθήκον του κάθε δασκάλου.
 
 
Aρχές & όροι…
 
Αυτή η μικρή ομάδα όλα αυτά τα χρόνια πιστή στις αξίες, στον σεβασμό στο θήραμα και στους γραπτούς και άγραφους κανόνες του κυνηγίου, έφτασε παρά τις αντίξοες συνθήκες να διατηρεί ζωντανές τις αρχές και τους όρους του παραδοσιακού τρόπου κυνηγίου στην πράξη και όχι στα λόγια.
 
Θεωρώ ότι πρόκειται για μία από τις λιγοστές ομάδες που για κανέναν λόγο ή σκοπιμότητα δεν παραβίασαν τον νόμο σε ό,τι αφορά τον μέγιστο αριθμό των μελών τους. Φρόντιζε και φροντίζει να μην ξεπερνούν σε καμία των περιπτώσεων τον μέγιστο αριθμό των δέκα μελών που προβλέπει ο νομοθέτης. Γι’ αυτό και δεν χρειάστηκε ποτέ να απολογηθεί και να ψάχνει ανυπόστατες δικαιολογίες για τέτοιου είδους παράβαση, όπως συνηθίζεται από την πλειονότητα των περισσότερων ομάδων.
 
 
Εφαρμόζει στην πράξη τις πρακτικές εκείνες που αναδεικνύουν τις αξίες και τα οφέλη που προσφέρει το κυνήγι στον άνθρωπο. Δείχνει έμπρακτα τον σεβασμό που αρμόζει και αξίζει να έχει το θήραμα που ονομάζεται αγριόχοιρος. Χρησιμοποιεί και αξιοποιεί τη γνώση, τον νου και, επικουρικά, αλλά με φειδώ, τα ηλεκτρονικά μέσα στη διαδικασία του κυνηγίου.
 
Το αυτοκίνητο χρησιμοποιείται για τη μεταφορά της ομάδας στον κυνηγότοπο, αλλά από εκεί και πέρα όλες οι άλλες δραστηριότητες (ιχνηλασία, τοποθέτηση καρτεριών κ.λπ.) γίνονται με τον παραδοσιακό τρόπο, δηλαδή με τα πόδια.
 
Η ασύρματη επικοινωνία έχει μοναδικό σκοπό την ενδοεπικοινωνία των μελών της ομάδας για την καλύτερη και ασφαλέστερη διεξαγωγή μίας παγάνας και για την έγκαιρη αποτροπή ατυχημάτων. Είναι, επίσης, ένα μέσο που μπορεί να σώσει τη ζωή συναδέλφων που κινούνται και δραστηριοποιούνται σε δύσβατες και απομακρυσμένες περιοχές.
 
Αναγνωρίζει τις δυνατότητες του αγριόχοιρου και τις αποδέχεται με απεριόριστη εκτίμηση και θαυμασμό όταν, μετά μια καλά σχεδιασμένη παγάνα, το θήραμα κατορθώσει να διαφύγει ξεγελώντας τα μέλη της. Μια τέτοια θεωρητικά αποτυχημένη ενέργεια στην ομάδα αυτή θεωρείται μία ακόμη ευκαιρία για την αποκόμιση περισσότερων γνώσεων και εμπειριών.
 
Στις περιπτώσεις αυτές και μετά το πέρας της παγάνας, τα μέλη της ομάδας, αφού εντοπίσουν τη δίοδο διαφυγής του θηράματος, διερευνούν όλες τις παραμέτρους, με σκοπό τον εντοπισμό της λαθεμένης εκτίμησης που είχε ως αποτέλεσμα τη διαφυγή του θηράματος. Ετσι ώστε, σε παρόμοια περίπτωση στο μέλλον, οι κυνηγοί να είναι περισσότερο αποτελεσματικοί. Δεν προβαίνουν ποτέ σε εγωιστικές ενέργειες επειδή το θήραμα κατόρθωσε να διαφύγει, τηλεφωνώντας ή αναζητώντας διά μέσου ασυρμάτου τη συχνότητα συναδέλφων άλλης γειτονικής ομάδας, για να θηρεύσουν αυτοί τον αγριόχοιρο που τους ξέφυγε παλικαρίσια. Μόνο και μόνο γιατί τους πλήγωσε τον εγωισμό.
 
Δυστυχώς, τέτοιου είδους ενέργειες παρατηρούνται κατά κανόνα στην ημερήσια διάταξη πολλών ομάδων και δείχνουν περίτρανα το μέγεθος των αδυναμιών, της ανικανότητας, της μικροψυχίας και του εγωισμού των μελών κάποιων συναδέλφων.
 
Καθώς δεν έχουν την ελάχιστη ευθιξία να αναγνωρίσουν και να παραδεχτούν τις ικανότητες αυτού του ζώου.
 
Το δύσκολο έργο του παγανιέρη το αναλαμβάνει πάντοτε ένας από τους εμπειρότερους ιχνηλάτες της ομάδας, ο οποίος έχει μεν στόχο να ξεφωλιάζει και να στέλνει στα καρτέρια τους αγριόχοιρους, αλλά χωρίς να τους τρομοκρατεί σε βαθμό τέτοιο που να τους αναγκάσει… να εξαφανιστούν.
 
Οι άσκοποι πυροβολισμοί και η περιττή ηχορύπανση είναι άγνωστες τακτικές σε αυτή την ομάδα και αυτό εστιάζεται στην ικανότητα και τις πολύ εξειδικευμένες γνώσεις του παγανιέρη. Αυτό είναι το ζητούμενο και το χαρακτηριστικό εκείνο που αξιολογεί τις μέγιστες ικανότητες ενός παγανιέρη.
 
Να εντοπίζει και να αναγκάσει τους αγριόχοιρους να εγκαταλείψουν τις φωλιές τους, αλλά όχι και τους κυνηγότοπους.
 
Δεν παρασύρθηκαν τα μέλη της ομάδας με ξενόφερτες τακτικές από αντιγραφές άλλων χωρών μέσω των ξένων DVD ταινιών. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι τακτικές αυτές δεν έχουν καμία σχέση με το παραδοσιακό ελληνικό κυνήγι.
 
Αλλη κουλτούρα
 
Μόνον η Ελλάδα έχει ελεύθερο δημόσιο, παραδοσιακό κυνήγι. Σε όλες τις άλλες χώρες -ειδικά όλα τα DVD που κυκλοφορούν είναι γυρισμένα σε ιδιωτικές κυνηγετικές εκτάσεις (ρεζέρβες)- υπάρχει μια εντελώς διαφορετική κουλτούρα.
 
Διαφορετική είναι και η κυνηγετική νομοθεσία, αλλά και η κυνηγετική παιδεία. Με αυτά τα δεδομένα και μόνο, αντιλαμβάνεται κανείς το μέγεθος της ζημιάς που προξενούμε στην ίδια μας τη δραστηριότητα. Είναι σαν ένας καταξιωμένος χειρουργός καρδιολόγος να επιχειρεί να χειρουργήσει έναν ασθενή για καταρράκτη στο μάτι χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της καρδιοχειρουργικής. Το αποτέλεσμα, βέβαια, μιας τέτοιας επέμβασης το αφήνω στον καθένα να το φανταστεί…
 
Τέλος, τον τετράποδο φίλο τους τα μέλη αυτής της παρέας δεν τον θεωρούν ένα ξένο κομμάτι της ομάδας που τον χρησιμοποιεί σαν εργαλείο το οποίο αντικαθιστά αγοράζοντας κάποιο άλλο. Ο σκύλος για την ομάδα αυτή δεν είναι εργαλείο, είναι συνεργάτης, είναι φίλος, είναι ένα ισάξιο μέλος της. Από κουτάβι και αυτός, όπως και τα μέλη της, μπαίνει στην ομάδα, εκπαιδεύεται και εκπαιδεύει, σύμφωνα με τη νοοτροπία και τις αρχές της, και γίνεται ένα με αυτήν.
 
Μέσα από αυτήν τη διαδικασία αναπτύσσονται οι γνώσεις για την κυνοφιλία, η απίστευτη φιλία σκύλου και κυνηγού και βέβαια η αποτελεσματική συνεργασία. Αλήθεια, τι νόημα θα είχε το κυνήγι όταν όλες τις κυνηγετικές πτυχές του, τις μετέτρεπε κανείς σε προϊόν αγοραστικής αξίας; Ενα είναι βέβαιο, οι γνώσεις και τα οφέλη του κυνηγίου δεν αγοράζονται ούτε πωλούνται και, όταν επιχειρείται αυτό από κάποιους, τότε υποβαθμίζουν και απαξιώνουν το ίδιο το κυνήγι.
 
Τέλος, θα ήθελα να επισημάνω κάτι που θεωρώ χρήσιμο για την κατανόηση των ανωτέρω επισημάνσεων. Εδώ και δύο χρόνια, από μία αναπάντεχη κακή συγκυρία η ομάδα αυτή μέσα σε διάστημα ενός μήνα έχασε πολύ άδοξα και τα τρία σκυλιά της. Εκτοτε προσπαθεί από το μηδέν να ξαναδημιουργήσει με την εκπαίδευση κουταβιών τους άξιους συνεργάτες που θα βοηθήσουν στην κυνηγετική τους δραστηριότητα όπως όλα τα προηγούμενα χρόνια.
 
Με όπλο το μεράκι, την υπομονή, τον κόπο, την αγάπη και το πείσμα, άρχισαν σιγά σιγά να διαφαίνονται τα πρώτα θετικά στοιχεία της προσπάθειας. Ετσι είναι βέβαιο ότι σε σύντομο διάστημα θα ξαναδημιουργηθούν άριστοι τετράποδοι συνεργάτες.
 
Για μία ακόμα φορά τα μέλη αυτής της ομάδας, πιστά στην παράδοση, δεν μένουν στα ευχολόγια αλλά στην πράξη δείχνουν τα πραγματικά κυνηγετικά τους «πιστεύω» και επιλέγουν τον δύσκολο δρόμο της εκπαίδευσης κουταβιών και όχι αυτόν της αγοράς ενός έτοιμου σκύλου.
 
Ούτε βέβαια αύξησαν τα μέλη της ομάδας με προσθήκες συναδέλφων, για να καλύψουν το κενό που δημιουργήθηκε από την έλλειψη των σκύλων.
 
Δεν θα ήμουν ειλικρινής εάν δεν σας έλεγα ότι αυτά τα δύο χρόνια ήταν από τις καλύτερες περιόδους για τη μικρή μου ομάδα. Η αλήθεια είναι ότι πέρασε από πολλές δοκιμασίες και δυσκολίες. Αντιμετώπισε προβλήματα, δημιουργήθηκαν αντιπαραθέσεις, αλλά τα ξεπέρασε όλα αυτά εξαιτίας της άψογης συνεργασίας των μελών μεταξύ τους που αντέδρασαν θετικά κάθε φορά που χρειάστηκε.
 
Με σύνεση, κατανόηση, υπομονή, αξιοπρέπεια και, προπαντός, σεβασμό και αγάπη, όπως όλα τα χρόνια της δράσης της. Και ξέρετε κάτι, πιστεύω ότι ήταν μία πολύτιμη ευκαιρία να ξαναθυμηθεί τους παλιούς, δύσκολους, αλλά αποτελεσματικούς τρόπους ιχνηλασίας και παγάνας. Επίσης, βοήθησε να επιτευχθεί ακόμη μεγαλύτερη και καλύτερη σύσφιγξη σχέσεων μεταξύ των μελών.
 
Γι’ αυτό, συνάδελφοι, ας μη συνεχίζουμε άλλο την υποβάθμιση και την απαξίωση αυτής της πανέμορφης δραστηριότητας που λέγεται κυνήγι, γιατί: «κυνηγώ επειδή εκπαιδεύομαι, δοκιμάζω τις ικανότητές μου και νιώθω ελεύθερος».
 
Δημήτρης Ευμοιρίδης
 

SVESTONOF

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ