Αρχική » Grid with Sidebar » Ο Μεγας Αλεξανδρος κυνηγος

Ο Μεγας Αλεξανδρος κυνηγος

by iHunt

Print Friendly, PDF & Email
demobanner

SVESTONOF

 

Τριάντα πέντε χρόνια αφότου ήρθε στο φως από τον καθηγητή Μανόλη Ανδρόνικο, ανάμεσα στα υπόλοιπα θαυμάσια ευρήματα της Βεργίνας, η τοιχογραφία με τη σκηνή του κυνηγιού που κοσμεί την πρόσοψη του τάφου του Φιλίππου Β’, παραμένει γρίφος για τους ερευνητές, τους οποίους δε σταματά να εκπλήσσει. Ποιους απεικονίζει η μήκους 5,56 μ. παράσταση και τι είδους μηνύματα μεταφέρει;

Η Τοιχογραφία στον τάφο του Φίλιππου του Β’

Ένα είναι σίγουρο. Στη Μακεδονία του Φίλιππου και του Αλέξανδρου το κυνήγι είχε πρωταρχικό ρόλο και έπαιζε πρωταρχικό ρόλο γιατί το κυνήγι το θεωρούσαν σαν δώρο σταλμένο από τους θεούς. Όλοι οι γόνοι της βασιλικής οικογένειας και ειδικότερα ο Αλέξανδρος άρχισαν να μαθαίνουν τα μυστικά του κυνηγιού από πολύ μικρή ηλικία. 

Το κυνήγι, σύμφωνα με τους Μακεδόνες, εξασφάλιζε σωματική υγεία, τόλμη, ευστροφία, εμπειρία και ετοιμότητα αντιδράσεως. Οι επιδόσεις των εκολλαπτόμενων κυνηγών ήταν κριτήριο για την είσοδο τους στην κοινωνία των ανδρών.

Κόσμημα που αναπαριστά τον Μέγα Αλέξανδρο σε κυνήγι αγριογούρουνου (Hermitage – Αγία Πετρούπολη)

Τα θηράματα που κυνηγούσε ο Αλέξανδρος και οι υπόλοιποι Μακεδόνες, κυνηγούσαν πάντα με τη βοήθεια σκύλων, ήταν ελάφι, αντιλόπη, αγριογούρουνο, λιοντάρι και άλλα που δεν μας είναι ακόμη γνωστά. 

Τα όπλα που χρησιμοποιούσαν ήταν ακόντια και δόρατα. Ο κυνηγός έπρεπε να αντιμετωπίσει το θήραμα σε μια μάχη σώμα με σώμα για να αποδείξει την αξία του και τις αρετές του.

Ο Μέγας Αλέξανδρος του άρεσε να κυνηγάει παρέα με τον στρατηγό του τον Κρατερό τον Μακεδόνα στα δάση της και τα βουνά της Μακεδονίας. Αλλά και κατά την διάρκεια των εκστρατειών του δεν παρέλειπε να κυνηγάει.

 Στη Σογδιανή μετά από αρκετούς μήνες σκληρών επιχειρήσεων και αιματηρών αντιποίνων, τα πέντε μακεδονικά σώματα κατέλαβαν όλα τα επαναστατημένα φρούρια στην πορεία τους κι επανενώθηκαν στα Μαράκανδα. 

Από κεί ο Αλέξανδρος οδήγησε όλη τη στρατιά στα Βαζάιρα και επέλεξε μία από τις τεράστιες και περιφραγμένες ιδιοκτησίες με λιβάδια, δάση και πηγές, όπου έβοσκαν τα κοπάδια τους οι βάρβαροι και στην οποία γνώριζε ότι δεν είχε κυνηγήσει κανένας επί 4 διαδοχικές γενεές. Μπήκε μέσα με όλο το στρατό του και αφού σκότωσε ένα ασυνήθιστα μεγάλο λιοντάρι, διέταξε να εξοντώσουν όλα τα θηράματα. 

Συνολικά 4.000 θηράματα θανατώθηκαν και η στρατιά γιόρτασε το κατόρθωμα επί τόπου. Το περιστατικό αυτό περιγράφεται από τον Κούρτιο και φαίνεται ότι περιλαμβανόταν στο χάσμα, που έχει το βιβλίο του Διόδωρου, αφού στα περιεχόμενα του βιβλίου του βλέπουμε ότι για την ίδια περιοχή και χρονική περίοδο έκανε λόγο «για το κυνήγι στα Βάσιστα και για το πλήθος των θηραμάτων».

Ίσως το κυνήγι αυτό να εξυπηρετούσε στην αναψυχή της στρατιάς, ίσως να ήταν μία μικρή ευχάριστη ανάπαυλα ανάμεσα στις αδιάκοπες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις.

 


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ